اين بود كه رژيم غذايى اين زنها از نظر مقدار آهن و جذب آهن چقدر در تست خون آنها منعكس شده است . نتيجه اين بود كه اين آزمايش‌ها نمىتوانند ارتباط بين قدرت مواد غذايى خورده شده از نظر آهن و مقدار جذب آهن را نشان دهند يعنى مقدار كل آهنى كه در رژيم غذايى هر زن وجود داشته هيچ رابطه‌اى با احتمال اينكه او دچار آهن بشود يا نشود نداشته است . به عبارت روشن‌تر در اين پروسه جذب آهن مهم بوده نه مقدار آهنى كه خورده شده است . البته ناگفته نماند كه اين يافته‌ها آثار مفيد و مهم رژيم غذايى را به كلى كنار نمىگذارد بلكه حقيقتى كه از اين تحقيقات به دست مىآيد اين است كه در مطالعات كم‌خونى نه فقط بايد به مقدار آهنى كه خورده مىشود توجه شود بلكه به فاكتورهايى كه روى جذب آهن توسط بدن نيز اثر مىگذارند بايد توجه شود . يعنى قدرت و توانايى جذب آهن نيز مهم است و نه فقط مقدار آهنى كه خورده مىشود ، و بالاخره اين تحقيقات نشان مىدهد فاكتورهايى كه جذب آهن را افزايش مىدهند و فاكتورهايى كه مانع جذب آهن مىشوند از مقدار آهنى كه خورده مىشود خيلى مهمتر هستند .